پرتو


نمایش مشخصات رضا روزگر

از نور رخت رسد به دل صد پرتو
من مست نگاه ناز و تو عاشق تو
عشق تو برای من انرژیها داشت
این معنی ای مساوی ام سی

شاعر:رضا روزگر

مشاهده ادامه مطلب

دانلود کتاب تکوین زبان فارسی

Hiweb
بوکیار - دانلود کتاب های انگلیسی دانشگاهی و علمی



تکوین زبان فارسی

زبان فارسی یکی از زبانهای متعدد خانواده زبانهای ایرانی است. زبانهای ایرانی خود جزئی از خانواده بزرگتری است که در تداول زبانشناسان به “زبانهای هند و اروپایی” شهرت یافته است. زبانهای هند و اروپایی به زبانهایی گفته می شود که اکثریت مردمان ساکن میان شبه قاره هند و غربی ترین نقطه اروپا بدان تکلم می کنند. تسمیه این زبانها بدین نام نیز از همینجاست. این زبانها ظاهرا همه در قدیمی ترین مرحله به یک زبان اصلی باز می گشته اند که آن را زبان هند و اروپایی مادر نامیده اند.

خانواده هند و ایرانی، چنانچه از نام آن پیداست شامل زبانهای هندی و زبانهای ایرانی است. شاخه هندی شامل سه دوره تاریخی است و به زبانهای متعددی تقسیم می گردد. شاخه ایرانی نیز شامل سه دوره و دارای زبانها و لهجه های متعدد است. زبانهای ایرانی را به سه دوره باستانی، میانه و جدید تقسیم می کنند.

● برای آگاهی یافتن از چگونگی مطالعه این کتاب، ویکی دلسوخته را ببینید.

» دلسوختههای مرتبط:
دستور زبان فارسی
ادراک گفتار
مفرد و جمع – معرفه و نکره: طرح دستور زبان فارسی

نسخه ها

حجم: ۵ مگابایت

دریافت ها: ۳۴۲۰

تعداد صفحات: ۱۵۲




درج دیدگاه مختص اعضا است! برای ورود به حساب خود اینجا و برای عضویت اینجا کلیک کنید.



مشاهده ادامه مطلب

مگر همین نیست؟

درد است
که درد داشته باشی و،
کسی نباشد درکت کند
تمام دنیایت غم باشد و،
قلبت پراز هوای مه آلود ِ
تمام کوههای عالم باشد
آره،
درد است که از همه خنده هابیزار باشی و
دنبال کنج تنهاییِ خودت

شاعر:محمدکریمی

مشاهده ادامه مطلب

دانلود کتاب معتادان فیس بوک

Hiweb
بوکیار - دانلود کتاب های انگلیسی دانشگاهی و علمی



معتادان فیس بوک

در زمانه‌ی ما، نوع خاصی از اعتیاد به اینترنت یعنی اعتیاد به فیس‌بوک، در کل دنیا رو به افزایش است و یکی از دغدغه‌های مهم هر پدر و مادر و مسئول دلسوز به‌شمار می‌آید. برای مقابله با این اعتیاد فزاینده، ابتدا باید دلایل اجتماعی و روان‌شناختی آن مشخص شود و سپس به دنبال راه‌حل‌هایی برای رفع آنها بود. اما سؤال این است که چه عواملی می‌توانند به اعتیاد به یک شبکه‌ی اجتماعی مثل فیس‌بوک منجر شوند؟ تاکنون تحقیقات در زمینه‌ی دیگر موارد اعتیاد، نشان داده است که ناقل عصبی به نام دوپامین در ایجاد اعتیاد نقش اساسی دارد. این ناقل در هر فعالیت لذت‌بخشی افزایش می‌یابد؛ و آنچه باعث می‌شود فرد دوباره به مصرف ماده یا انجام عمل اعتیادآور مبادرت کند، درخواست مغز برای لذت مجدد است. به‌نظر می‌رسد امکانات ارتباطی موجود در فیس‌بوک باعث ترشح دوپامین در مغز و درنهایت اعتیاد می‌شود.

در کتاب حاضر برای اولین بار در ایران به بحث اعتیاد به فیس‌بوک پرداخته شده است. مؤلف به‌خوبی به توصیف دلایل روان‌شناختی و اجتماعی اعتیاد به فیس‌بوک پرداخته و راه‌حل‌هایی آسان اما کارآمد پیشنهاد کرده است که هر فردی به‌راحتی می‌تواند از آنها سود جوید.

● برای آگاهی یافتن از چگونگی مطالعه این کتاب، ویکی دلسوخته را ببینید.

» دلسوختههای مرتبط:
قدرت فکر – جلد ۱
روانشناسی و اخلاق
روانپالایی و تفکر درمانی

نسخه ها

حجم: ۳ مگابایت

دریافت ها: ۱۷۲۸

تعداد صفحات: ۱۱۳




درج دیدگاه مختص اعضا است! برای ورود به حساب خود اینجا و برای عضویت اینجا کلیک کنید.



مشاهده ادامه مطلب

خدا را بشنا سیم و اطا عت کنیم


نمایش مشخصات محمود بیهقی

صا حب عشق و اراده خا لق است
ا و که بر عا لم یکسرما لک است
ما لک د نیا و د ین ما خد ا است
رحمتش بر همه عا لم که روا ست
آ ن خد ا ئی که رحمت هم ازاوست
بهر آ سا یش مخلو ق ا و رو ا ست
آ ن خدا ئی که

شاعر:محمود بیهقی

مشاهده ادامه مطلب

دانلود کتاب آیین‌ های کنفوسیوس، دائو و بودا

Hiweb
بوکیار - دانلود کتاب های انگلیسی دانشگاهی و علمی



آیین‌ های کنفوسیوس، دائو و بودا

نویسنده: دو وی مینگ، مایک لاستریک من، فرانک رینولز

در این کتاب آیین‌ها و آموزه‌های مذهبی کنفوسیوسی، دائو و بودا .با اشاره به مکاتب، فرقه‌ها و شاخه‌های منطقه‌ای آن طی سه فصل عرضه شده است .در این کتاب تلاش شده، زمینه‌های فرهنگی، توسعه تاریخی، انجمن‌ها، مراسم‌های مذهبی و اسطوره‌شناسی آنها نیز بیان شده، زمینه‌های فرهنگی، توسعه تاریخی، انجمن‌ها، مراسم‌های مذهبی و اسطوره‌شناسی آنها نیز بیان شود .در بخشی از کتاب می‌خوانیم: ((آیین کنفوسیوس یک جهان‌بینی، یک اخلاق اجتماعی، یک نظریه سیاسی، یک سنت حکیمانه و یک شیوه زندگی است. این آیین که گاه به صورت فلسفه و گاه به صورت دین تلقی می‌شود ;نه خدا را انکار می‌کند و نه سبک می‌شمارد)). ((آیین دائو، نیز، یکی از دو سنت مذهبی فلسفی عمده بومی است که بیش از دو هزار سال به زندگی مردم چین شکل داده است و سنت دیگر آیین کنفوسیوس است .شیوه برخورد دائویی را با زندگی می‌توان در جنبه‌های تسلیم و پذیرش، شادمانی و بی‌خیالی چینیان مشاهده کرد .این برخورد، به ویژگی‌های اخلاقی و وظیفه‌شناسی، پرهیزکاری و هدفمندی آیین کنفوسیوس، توزان می‌بخشد و آن را کامل می‌کند)). ((آیین بودا، دین و فلسفه تمام آسیایی‌هاست که در حیات معنوی، فرهنگی و اجتماعی دنیای شرق نقش مهمی ایفا کرده و در سده بیستم به غرب گسترش یافته است)). در این کتاب، آیین بودا از سرچشمه‌های آن در آموزش‌های بودا گتمه تا بسط آن به مکتب‌ها مختلف بررسی می‌شود .ذیل هر یک از سه آیین، زندگی‌نامه، پیام‌ها، کشورهای دارای آیین مذکور، تغییر و تحولات آیین‌ها و مشخصه‌های عمومی آنها درج شده است.

● برای آگاهی یافتن از چگونگی مطالعه این کتاب، ویکی دلسوخته را ببینید.

» دلسوختههای مرتبط:
گالری مشایخ طریقت علیه ،نقشبندیه، نهریه و کمالیه
ش‍ی‍خ‍ی‌گ‍ری‌، ب‍اب‍ی‌گ‍ری‌ از ن‍ظر ف‍ل‍س‍ف‍ه‌، ت‍اری‍خ‌ و اج‍ت‍م‍اع‌
آثار و مقالاتی از داریوش شایگان

نسخه ها

حجم: ۶ مگابایت

دریافت ها: ۳۹۲۵

تعداد صفحات: ۴۰۴




درج دیدگاه مختص اعضا است! برای ورود به حساب خود اینجا و برای عضویت اینجا کلیک کنید.



مشاهده ادامه مطلب

سرمایه‌داری چینی: رؤیایی که با تبهکاری محقق می‌شود


تصویرساز: بندتو کریستوفانی.

تصویرساز: بندتو کریستوفانی.

 

بورگ باکن، چاینویریسی — اکنون سی سال می‌گذرد از زمانی که نخست‌وزیر سابق بریتانیا مارگارت تاچر، ایدۀ مشهور و بی‌معنایش را مطرح کرد: «چیزی به اسم جامعه وجود ندارد». در تلاش حزب کمونیست چین برای پالایش قلمروی گفتمانیِ چین از «ایده‌های غربی» که با «هفت ممنوعیت»۱ دنبال می‌شود، شی جین‌پینگ نیز منکر وجود جامعه می‌شود و می‌گوید جامعۀ مدنی چیزی نیست جز یک مفهوم انتزاعی، یا حتی دامی که غرب گسترده. ایده‌های تاچر و شی، در تلاش‌شان برای انکار بدیهیات، به یک شکل بی‌معنا و به یک اندازه ایدئولوژیک است. انکار اصل وجود نوعی جامعۀ مدنی اتفاق جدیدی در چین نیست و شی جین‌پینگ اولین کسی نیست که این نوع پروپاگاندا را تدبیر کرده باشد (دولت سابق هو جینتائو هم آن را «دام» می‌دانست). ولی امروز «نظریۀ دام» پیوند تنگاتنگی با پروپاگاندای پیرامونِ «رؤیای چینی»۲ دارد.

رؤیاهای محروم‌ساز
در اسطورۀ «رؤیای آمریکایی» روزگاری گفته می‌شد: «هرچه برای جنرال‌موتورز خوب باشد، برای آمریکا و برای شما هم خوب است». در فوریۀ ۲۰۱۳، روزنامۀ خلق ضمن اشارۀ مستقیم به رؤیای آمریکایی گفت که «رؤیای چینی» مروّج این مفهوم است که: «آنچه برای کشور خوب است، برای افراد خوب خواهد بود». حزب-دولت در عین تأکید بر این فرض که رؤیای چینی با همتای آمریکایی‌اش فرق دارد، اساساً همان اسطوره دربارۀ مزایای ادعایی این رؤیا برای «خلق» را تبلیغ کرد.

صرف‌نظر از ارجاع‌های ایدئولوژیک به «فردگرایی» و «جمع‌گرایی»، این دو «رؤیا» در حقیقت رؤیاهای ثروتمندان و زیبارویان هستند. مثل آمریکا، بسیاری از چینی‌ها نیز خارج از دایرۀ این رؤیا قرار می‌گیرند بدون اینکه شانس «اول ثروتمند شوید» (شعار اصلی‌ای که دنگ ژیائوپنگ مطرح کرد) را داشته باشند. متون پروپاگاندای فعلی تأکید دارند که «رؤیای چینی» رؤیای همۀ چینی‌هاست، به‌ویژه «رؤیای لائوبِکسینگ»۳ یعنی «یک‌صد فامیل قدیمی» یا خود خلق. البته همۀ این‌ها رؤیای یک امپراطورند، و باز هم عین آمریکا، مردمی که خارج از دایرۀ آن رؤیای بزرگ قرار می‌گیرند به شیوه‌هایی خارج از محدودۀ احکام قانونی و هنجارهای پذیرفته‌شده، سعی

چین ظرف چند دهه از یکی از برابرترین جامعه‌ها به یکی از نابرابرترین جامعه‌های دنیا تبدیل شد

می‌کنند خودشان را سازمان‌دهی کنند تا بلکه دست‌شان به آن کلان‌هنجارِ فرهنگیِ رفاه برسد که ابتدا به ساکن زیربنای آن رؤیا بوده است. در بسیاری از این موارد، حرفمان حتی ثروتمند شدن نیست، بلکه فقط می‌خواهیم روزگارمان بگذرد.

رابرت مرتون، جامعه‌شناس آمریکایی، از اواخر دهۀ ۱۹۳۰ دربارۀ آدم‌هایی نوشته بود که جایی در «رؤیای آمریکایی» نداشتند. یکی از یافته‌های اصلی او این بود: دقیقاً همان کسانی که از طریقِ محدودۀ روش‌ها و هنجارهای قانونی نمی‌توانند به رؤیای رفاه فردی دست یابند، سعی می‌کنند با روش‌های غیرقانونی به آن هدف برسند. و در چین که ظرف چند دهه از یکی از برابرترین جامعه‌ها به یکی از نابرابرترین جامعه‌های دنیا تبدیل شد، چرا چنین اتفاقی نیافتد؟ بنا به آمارهای اخیر بانک جهانی، ضریب جینی (معیار آماری برابری و نابرابری نسبی) در چین از رقم ۰.۲۱ (نشانۀ برابری) در سال ۱۹۷۸ به رقم تقریبی ۰.۶۱ (نشانۀ نابرابری زیاد) رسیده است. مردم چین و شیوه‌های سازمان‌دهی‌ای که در مقابل این واقعیت پیش می‌گیرند، ملموس‌اند و ابداً نوعی «دام» نظری و تخیلی نیستند.

زیرِ پوستِ حومه‌ها
تلاش برای ممانعت از سازماندهیِ جامعۀ مدنی به صورت مردمی و با روش قانونی، پارادوکسی است که پیامد ناخواسته‌ای داشته است: یک جامعۀ نسبتاً غیرمدنی از اعماق جامعۀ معاصر چین پدیدار شده است. نمونه‌های این پدیده بیشتر از آن‌اند که در اینجا بتوان شرح داد، اما اجازه دهید به چند مثال از کتاب جدیدم، جرم و رؤیای چینی۴ (که فوریۀ ۲۰۱۸ توسط انتشارات دانشگاه هنگ‌کنگ منتشر خواهد شد) اشاره کنم.

در حومه شاهد ظهور نوعی اقتصاد مجرمانۀ مجازی میان محروم‌شدگان هستیم. پول درآوردن به شیوه‌های غیرقانونی به عنوان تنها راه «ثروتمند شدن» یا حتی صرفاً گذران امور، مرسوم شده است؛ چنانکه بسیاری از نقاط حومه‌ها را «حومۀ زیرپوستی» می‌نامند. این به‌اصطلاح «دهکده‌های تبهکاری»۵ یا «شهرک‌های تبهکاری» از آن رو شکل گرفته‌اند که افرادِ درحاشیه سعی می‌کنند رؤیای رفاه نسبی را از یگانه مسیر موجود پیش رویشان محقق کنند. در دهکدۀ فانگ در جنوب‌شرقی چین، افراد موسوم به «عمو قناد»۶ از طریق فروش با حساب‌های دفتری جعلی، کلاه‌برداری‌های بزرگ می‌کنند. بدین‌ترتیب فعالیت‌های متقلبانۀ آن‌ها به کل چین بسط می‌یابد و دهکده‌شان رفاه پیدا می‌کند. همۀ عمارت‌های جدید در این روستا را شیادان ساخته‌اند و مالک آن‌هایند. دختران دهکده همگی می‌خواهند به جای یک کشاورز زحمت‌کش، با یک «عمو قناد» ازدواج کنند. در این ماجرا، دهکده به همۀ روش‌های قانونی تلاش کرد تا

تلاش برای ممانعت از سازماندهیِ جامعۀ مدنی به صورت مردمی و با روش قانونی، پارادوکسی است که پیامد ناخواسته‌ای داشته است: یک جامعۀ نسبتاً غیرمدنی از اعماق جامعۀ معاصر چین پدیدار شده است

رونق و رفاه پیدا کند، تا اینکه نهایتاً به تجارت مجرمانه و سودآور رسید. دهکدۀ فانگ هم نمونۀ منحصربه‌فردی نیست.

نقشۀ دهکده‌های تبهکاری نشان‌دهندۀ تنوع فعالیت‌های مجرمانه است: شیادی، دزدی‌های بزرگ سازمان‌دهی‌شده از مغازه‌ها، سرقت خودرو، و دزدی از منازل. در یک نمونه که بسیار مشهور شد، تخصص یکی از دهکده‌های سرقت در استان گوانگژی آن بود که دست می‌بُریدند تا آشوب به پا شود و در وحشتی که پس از حملات خون‌بارشان به پا می‌شد، از فرصت آشوب برای سرقت از مردم بهره می‌بردند. سارقان آن دهکده معمولاً به مناطق پرازدحام مانند ایستگاه قطار یا محل‌های مشابهی حمله می‌کردند که افراد بسیاری در آن جمع شده بودند. این مجرمان سپس سرقت‌شان را انجام داده و در آشفته‌بازاری که به‌خاطر حادثه ایجاد شده بود، فرار می‌کردند. در نمونه‌های دیگری که می‌توانیم درباره‌شان بخوانیم، دهکده‌های تولیدکنندۀ مواد مخدر را می‌بینیم که در آن‌ها کل اقتصاد محلی بر پایۀ تولید و حمل‌ونقل مواد مخدر است؛ این دهکده‌ها نوعاً در استان‌های فقیر مانند یونان یا گوانگژی در نواحی واقع در کمربند مواد مخدر در جنوب‌غربی چین قرار گرفته‌اند. همچنین دهکده‌های اسلحه‌ساز هم هستند که به تجارت سلاح‌های گرم غیرقانونی مشغول‌اند. فهرست کارآفرینی‌های تبهکارانه، متنوع و فراگیر است.

من اخیراً درگیر پروژه‌ای بودم که کودک‌ربایی را بررسی می‌کرد. این پروژه، دهکده‌هایی را شناسایی کرده بود که اقتصاد محلی‌شان بر پایۀ ربودن و فروش کودکان بود. ما مشاهده کردیم که این کودکان معمولاً زیر سه‌سال سن دارند، و یک «تقسیم کار» مشخص بین آدم‌رُبایان رواج دارد. آخرین حلقۀ زنجیر در عمل ربایش، اغلب یک خانم سالخورده است که شبیه مادربزرگ بچۀ ربوده‌شده‌ای است که جیغ و داد می‌کند، تا مردم حاضر در صحنه به ارتکاب جرم مشکوک نشوند. پس از کودک‌ربایی، سایر همکاران این جرم مسؤولیت نگهداری، انتقال و فروش نهایی کودکان را به عهده دارند. کل این فرآیند به‌خوبی سازمان‌دهی شده است و نیروهای پلیس درگیر در ماجرا هم حواسشان جای دیگری است. در این مثال، شایان ذکر است که آدم‌ربایان مصونیت دارند، و آن جامعۀ مدنی که مشغول فعالیت‌های سازمان‌دهی و عریضه‌نویسی میان والدین است به مراتب سریع‌تر و مؤثرتر از سازمان‌ها و شبکه‌های «غیرمدنی» در دهکده‌های تبهکاری سرکوب می‌شود. چند نمونۀ معدود از پرونده‌های کودک‌رُبایی که به نتیجه‌ای می‌رسند، در برنامه‌های ویژۀ تلویزیون ملی به عنوان «سند» کارآیی پلیس نشان داده می‌شوند. ولی والدین نمی‌توانند شبکۀ تلویزیون را وادار کنند که پرونده‌های حل‌نشده را پخش کند، چون برنامه‌ها فقط اجازۀ پخش ماجراهای شاد و خوش را دارند.

تبلیغ تبهکاری
با کمی قدم زدن روی یک پل پیاده‌روی باریک در گوانگژو، می‌توان بُرشی از واقعیت «غیرمدنی» شهرها را دید. من حداقل دویست و پنجاه پوستر و برچسب غیرقانونی را شمردم که انواع و اقسام پیشنهادات را می‌دادند: از اسناد جعلی و کالاهای مسروقه، تا

جامعۀ غیرمدنی در سرتاسر شهر، دیوارهای رایگانی برای تبلیغات و مصونیتی تقریباً صددرصدی دارد

برنامه‌های جنسی و کاریابی برای فاحشه‌ها. این وضعیت در بسیاری از مکان‌های عمومی شهر دیده می‌شود: در محدوده‌های روستایی بیرون‌شهر، حومه‌ها، و قسمت‌های تجاری مرکزی. روی هریک از پوسترها، برچسب‌ها و پیغام‌های اسپری‌شده، یک شمارۀ تلفن همراه هست که ردیابی آن برای پلیس میسّر نیست، و مقامات ارشد پلیس که با آن‌ها صحبت کردم گفتند کاری در این باره نمی‌کنند مگر اینکه واقعاً شکایتی از طرف مردم بشود، و حتی در آن صورت هم کار چندانی نمی‌شود کرد. حتی پلیس‌های معمولی، تیم‌های مدیریت شهری را مسؤول مشکل پوسترهای مجرمانه می‌دانند. این تیم‌ها هم به نوبۀ خود معتقدند پایین کشیدن پوسترها وظیفۀ پلیس است، لذا بی‌خیال می‌شوند و هیچ‌کاری برای حل مشکل نمی‌کنند. بدین‌ترتیب، جامعۀ غیرمدنی در سرتاسر شهر، دیوارهای رایگانی برای تبلیغات و مصونیتی تقریباً صددرصدی دارد.

اگر «پوسترهای بزرگ شخصیت‌ها»۷ در طولِ دورۀ انقلاب فرهنگی رایج بود، و «دیوارهای دموکراسی»۸ در اواخر دهۀ ۱۹۷۰ و اوایل دهۀ ۱۹۸۰ مرسوم شده بودند، در عصر «رؤیای چینی» هم، با دیوارهای پوسترِ تبهکاری (و پُل‌ها و همه‌جور فضاهای عمومی) مواجهیم که تبلیغاتی رایگان را در اختیار فعالیت‌های مجرمانه می‌گذارند. چنین پوسترهایی امروزه بیش‌وکم بر بسیاری از شهرهای چین سلطه دارند، و به این نوع «جامعۀ غیرمدنی» اجازه داده می‌شود که گسترش یابد. دیوارها نوعاً پوشیده از پوسترهای کسب‌وکار خصوصی، آگهی‌های شغلی و همه‌نوع اعلامیه‌های قانونی و غیرقانونی‌اند. روی بسیاری از دیوارها، آگهی‌های استخدام برای ارتش و فاحشه‌خانه‌ها کنار همدیگر نصب شده‌اند. تصویری که پهلوی آن‌ها می‌بینیم از جنس همان پوسترهای مجرمانۀ معمول است، مثلاً پوستر تبلیغاتی قرمزرنگِ بزرگی برای پسرکان اجاره‌ای و زنان فاحشه که «شرح شغل» خلاقانه‌ای برایشان نوشته است: «منشی» یا «مشاور روابط عمومی» یا «کارگر خدماتی» یا «خدمت‌کار خانگی». افراد مد نظر به سادگی می‌فهمند که این دسته‌بندی‌های شغلی، شکل‌های مختلف فاحشگی است با وعدۀ درآمدهایی تا شش هزار یوان در ماه.

پوستر دیگری در سمت چپ و پایینِ عکس، زن ۲۹ سالۀ زیبایی را نشان می‌دهد و داستان شیادانۀ کنارش از یک ازدواج بداقبال و شوهر ثروتمندی می‌گوید که دچار حادثه شده است و این زوج نمی‌توانند بچه‌دار شوند. این تبلیغ، وعدۀ نیم‌میلیون یوان (!) به کسی می‌دهد که بتواند خانم را باردار کند (پس از آنکه «مبلغ اندک» ۱۲۰۰ یوان به وکیل مدعاییِ این زوج بدهد). همکارم که زبان کانتون را با لهجۀ شمالی حرف می‌زند،

در مارپیچ توسعۀ اقتصادی سرمایه‌دارانه، هم اقتصادها دگرگون می‌شوند و هم هنجارها و این‌ها در کنار هم، شکل‌هایی «غیرمدنی» از کارآفرینی را رقم می‌زنند

به آن شماره زنگ زد و با خانمی آن طرف خط صحبت کرد. او قرار گذاشت که فردا با وکیل مدعایی در لابی یک هتل دیدار کند. همکارم سر قرار نرفت، ولی کلاه‌برداری برایمان روشن شد. همین‌که آن مبلغ پرداخت می‌شد، وکیل غیبش می‌زد. از یک پلیس پرسیدم که آیا مردم واقعاً فریب این شیادی را می‌خورند، و او تأیید کرد که بسیاری افراد گول می‌خورند، و هرگز شکایتی به آن‌ها نمی‌رسد چون «اسپرم‌دهندۀ» فریب‌خورده جرأت نمی‌کند خطای احمقانه‌اش را به پلیس بگوید. احتمال پی‌گیری این نوع شیادی‌ها توسط پلیس تقریباً صفر است، و مرتکبان آن هم خوب از این قضیه خبر دارند.

جامعۀ غیرمدنی بی‌مهار
سرمایه‌داری در قالب بستۀ باشکوه «رؤیای چینی» به چین قدم گذاشته است و جرایمی که در پی آن پدیدار شدند با دستکاری گسترده در آمارهای جرم و جنایت لاپوشانی می‌شوند. بنا به داده‌هایی که چند سال پیش جمع‌آوری شدند، فقط در استان گوانگژو تعداد واقعی جرم‌هایی که به اطلاع پلیس می‌رسند، در آمارهای رسمی به ۲.۵ درصد کاهش می‌یابند و ۹۷.۵ درصد از چشم مردم پوشانده می‌شوند. دست‌کاری ارقام، هم به جرائم کوچک مربوط است و هم به جرائم جدیِ خشونت‌بار. حکومت دیگر مهار کامل جرم و کارآفرینی «غیرمدنی» را در اختیار ندارد، اما بیشتر مراقب کنترل آن چیزی است که ادعا می‌کند «دام» جامعۀ مدنی است. خلاصه آنکه، کنترل عریضه‌نویسی مردم مهم‌تر از آدم‌رُبایی است.

این وضعیت یادآور همان چیزی است که مارکس و انگلس دربارۀ جامعۀ بورژوا در «مانیفست کمونیست» نوشتند: «شبیه آن جادوگری که خود از عهدۀ اداره و رام‌کردن آن قوای تحت‌الارضی که با افسون خود ظاهر نموده است برنمی‌آید». در این مارپیچ توسعۀ اقتصادی سرمایه‌دارانه (با مشخصات چینی‌اش)، هم اقتصادها و هم هنجارها دگرگون می‌شوند و این‌ها در کنار هم، شکل‌هایی «غیرمدنی» از کارآفرینی را رقم می‌زنند. در این گردباد، آن «قوای تحت‌الارضی» به روایت مارکس و انگلس می‌تواند به همان «جامعۀ غیرمدنی» ترجمه شود که در دهکده‌های تبهکاری در حومۀ شهر و پوسترهای مجرمانه روی دیوارهای شهر به نمایش درمی‌آید.


پی‌نوشت‌ها:
• این مطلب را بورگ باکن نوشته است و در ابتدا در شمارۀ اول مجلۀ مِید این چاینا در سال ۲۰۱۷ به چاپ رسیده است و سپس در تاریخ ۲۵ می ۲۰۱۷، با عنوان «Snapshots of China’s Uncivil Society» در وب‌سایت چاینویریسی منتشر شده است و وب‌سایت ترجمان در تاریخ ۲ خرداد ۱۳۹۷ آن را با عنوان «سرمایه‌داری چینی: رؤیایی که با تبهکاری محقق می‌شود» و ترجمۀ محمد معماریان منتشر کرده است.
•• بورگ باکن (Børge Bakken) در دانشگاه‌های اسلو، کپنهاگ، هاروارد، مونیخ و هنگ‌کنگ تدریس کرده است. عمدۀ نوشته‌های او دربارۀ جامعه‌شناسی جرم و جرم‌شناسی در چین است. جامعه‌ای برای عبرت (The Exemplary Society) از کتاب‌های اوست.
[۱] qi bu jiang
[۲] zhongguo meng
[۳] laobaixing
[۴] Crime and the Chinese Dream
[۵] fanzui cun
[۶] bingshu
[۷] dazibao
[۸] minzhu qiang

مشاهده ادامه مطلب

دولت از حق وتوی خود استفاده نکرد

در سال ۹۵ حدود ۹۳ درصد قراردادهای کارگران موقت بوده و در سال گذشته بیش از ۹۶ درصد از کارگران با قرارداد موقت مشغول به کار شده‌اند. به موجب تبصره یک ماده ۷ قانون کار که در سال ۱۳۶۸ به تصویب رسید، «حداکثر مدت موقت برای کارهایی که طبیعت آنها جنبه غیرمستمر دارد توسط وزارت کار و امور اجتماعی تهیه و به تصویب هیئت‌وزیران خواهد رسید». پس از گذشت حدود ۳۰ سال، آيین‌نامه اجرائی آن هنوز تصویب نشده است.

آذرماه سال گذشته بود که به درخواست کارگران کمیته روابط کار برای بررسی آیین‌نامه‌های قانون کار و موارد مسکوت قانون کار تشکیل شد. اولین جلسه این کمیته درخصوص تبصره یک ماده ۷ بود و اکنون با گذشت بیش از شش ماه تعیین تکلیف این تبصره همچنان در میان اختلاف‌های نمایندگان کارفرمایان با دولت و نمایندگان کارگری معلق است. این پیشنهاد به این معناست که در مشاغل با ماهیت جنبه غیرمستمر، در صورت اشتغال نیروی کار به مدت سه ‌سال در یک پروژه، از سال چهارم تا زمان تکمیل پروژه باید قرارداد دائم با نیروی کار منعقد شود. روز دوشنبه هفته جاری نمایندگان کارفرمایی در آخرین جلسه کمیته روابط کار باز هم مخالفت خود  را اعلام کردند. نمایندگان کارفرمایی می‌گویند موضوع قراردادهای موقت و دائم شفاف است و باید طبق قانون عمل شود، اما دولت و نمایندگان کارگری می‌گویند ماده ۷ قانون کار مبنی بر تعیین سقف قراردادهای موقت تاکنون به اجرا درنیامده و همین بی‌قانونی موجب ازمیان‌رفتن امنیت شغلی اکثریت کارگران شده است. آمارها نشان می‌دهند بحران امنیت شغلی درحال تشدید است، همچنان که به گفته علی خدایی، در سال ۹۵ حدود ۹۳ درصد قراردادهای کارگران موقت بوده و در سال گذشته بیش از ۹۶ درصد از کارگران با قرارداد موقت مشغول به کار شده‌اند.

حداکثر مدت قرارداد موقت باید رعایت شود

امنیت شغلی کارگران سال‌هاست دغدغه و مطالبه جامعه کارگری بوده، اما در دو سال اخیر با تصمیم وزارت کار مبنی بر لغو ممنوعیت قراردادهای موقت سه‌ماهه و به‌دنبال آن اعتراضات کارگری و پیگیری نمایندگان کارگری در شورای عالی کار، این خواسته به یک مطالبه پیگیرانه در جلسات سه‌جانبه تبدیل شد. کمیته روابط کار نیز برای دستیابی به همین خواست تشکیل شد و اصلاح ماده ۷ قانون کار را در دستور کار قرار داد. ماده ۷ قانون کار درباره قراردادهای شغلی است که در سال ۱۳۶۸ به تصویب رسید، اما به دلیل ایرادات فرمی با سوء تعبیر تفسیر شده است. ‌ماده ۷ قانون کار در تعریف قرارداد آورده است: «قرارداد کار عبارت است از قرارداد کتبی یا شفاهی که به موجب آن کارگر در قبال دریافت حق‌السعی کاری را برای مدت موقت یا مدت غیر‌موقت برای کارفرما انجام می‌دهد». این ماده دو تبصره دارد. به موجب تبصره یک ماده ۷ «حداکثر مدت موقت برای کارهایی که طبیعت آنها جنبه غیرمستمر دارد توسط وزارت کار و امور اجتماعی تهیه و به تصویب هیئت‌وزیران خواهد رسید». و در تبصره ۲ آن آمده است: «در کارهایی که طبیعت آنها جنبه مستمر دارد، در صورتی که مدتی در قرارداد ذکر نشود، قرارداد دائمی تلقی می‌شود».
در این نشست نمایندگان کارفرمایی با پیشنهاد دولت برای تعیین سقف زمانی سه سال برای قرارداد موقت با کارگر در مشاغل غیرمستمر مخالفت کردند. این پیشنهاد به این معناست در مشاغلی که ماهیت آنها جنبه غیرمستمر دارد، در صورت اشتغال نیروی کار به مدت سه سال در یک پروژه، از سال چهارم تا زمان تکمیل پروژه باید قرارداد دائم با نیروی کار منعقد شود.
علی‌اصغر آهنی‌ها، نماینده کارفرمایان در شورای‌عالی کار، پیش‌از‌این گفته بود: «در ماده ۷ قانون کار موضوع قراردادهای موقت و دائم کاملا شفاف است و باید عین قانون عمل شود و با تبصره و آیین‌نامه نمی‌توان قانون را دور زد. به اعتقاد او قانون دست کارفرما را برای قراردادی یا رسمی‌بودن باز گذاشته و محدودیتی در این زمینه در قانون فعلی برای کارفرمایان وجود ندارد؛ بنابراین تدوین آیین‌نامه اجرائی هم نمی‌تواند چیزی غیر‌از‌این به کارفرما تکلیف کند».
اما علی خدایی، نماینده کارگران، معتقد است همین فراروی از قانون باعث از‌دست‌رفتن کارایی قانون کار شده است. او درباره تبصره یک ماده ۷ قانون کار به «شرق» توضیح داد: پیش‌نویس تبصره یک ماده ۷ قانون کار برای ساماندهی قراردادهای موقت در کمیته روابط کار بررسی شد؛ اما با مخالفت کارفرمایان با تعیین سقف قراردادهای موقت روبه‌رو شد.
اختلاف نمایندگان کارگری و کارفرمایی هم دقیقا بر سر تفکیک مشاغل مستمر و غیرمستمر است. علی خدایی، نمایندگان کارگران در شورای‌عالی کار که خود در جلسه کمیته روابط کار حضور داشته، می‌گوید دولت موظف است حداکثر مدت قرارداد موقت در جنبه‌های کار غیرمستمر را رعایت کند.
او در توضیح تعریف ماهیت مستمر و غیرمستمر مشاغل گفت: با توجه به ماهیت کارگاه زمان پایانی برای آنها متصور هستیم؛ مثلا کارگاه تولیدی که خط تولید آن پایانی ندارد، کار مستمر تلقی می‌شود و پروژه‌هایی مانند سدسازی غیرمستمر شناخته می‌شوند.
خدایی افزود: دلیل طولانی‌شدن تصویب آیین‌نامه تبصره یک ماده ۷، همکاری‌نکردن نمایندگان کارفرمایان است که حاضر نیستند در ایجاد امنیت شغلی کارگران همکاری کنند. هرچند دولت می‌تواند بنا به تکلیف قانونی خود سقف سه ‌سال در قراردادهای موقت را الزام قانونی کند؛ اما مایل است اجماع حاصل شود و با رضایت کارفرمایان این کار انجام شود. نمایندگان کارفرمایان می‌گویند این تبصره اشتباه است؛ اما این نکته را باید در نظر بگیرند که ما مرجع تشخیص صحیح یا غلط‌بودن قانون نیستیم. ما ملزم به اجرای آن هستیم.

تفسیر حقوقی قانون با سوءتعبیر

او ادامه داد: تا ابتدای دهه ۷۰ اصل بر دائمی‌بودن قراردادها بود؛ اما در سال ۷۲ این ماده قانون کار با سوءتعبیر تفسیر شد و با استفاده از مفهوم مخالف کارفرمایان گفتند چون قانون‌گذار گفته است در کارهایی که طبیعت آنها جنبه مستمر دارد، اگر مدت ذکر نشود، قرارداد دائمی است؛ پس هر قراردادی که مدت در آن ذکر شود، قرارداد موقت است؛ بنابراین از مفهوم مخالف قانون استفاده کردند و بر این مبنا تاکنون هم قراردادها منعقد شده و امنیت شغلی جامعه کارگری را به خطر انداخته است؛ درصورتی‌که از لحاظ حقوقی اعتبار قیاس اولویت بیشتر است.
علی خدایی معتقد است در دهه‌های اخیر موارد حمایتی قانون کار از دست رفته است و کارفرمایان هم به این وضعیت عادت کرده‌اند و نمی‌خواهند به قانون بازگردند. درحالی‌که شرایط اقتصادی و معیشتی جامعه نشان می‌دهد درخواست ساماندهی قراردادها نه‌تنها خواسته نمایندگان کارگری شورای‌عالی کار؛ بلکه یک درخواست ملی است و طبق قوانین بین‌المللی و داخلی کار به سود بازار کار است.

دولت باید ملاک و زمان تعیین کند

هرچند علی خدایی آیین‌نامه تبصره یک ماده هفت را زمینه‌ای برای حل مشکل فراگیر قراردادهای موقت و نبود امنیت شغلی کارگران می‌داند؛ اما برخی از حقوق‌دانان معتقدند پیش‌نویس تقدیمی دولت در صورت اجرا هم باز نمی‌تواند مانعی بر سر دورزدن قانون از سوی کارفرمایان باشد. فرشاد اسماعیلی، کارشناس حقوق کار، در‌این‌باره به «شرق» گفت: در آیین‌نامه کمیته روابط کار درباره تبصره یک ماده هفت، فقط عنصر زمان دیده شده؛ درصورتی‌که در این تبصره تعریف مشاغل مستمر و غیرمستمر و تفکیک آنها از یکدیگر روشن نشده است.
او ادامه داد: در تبصره یک این ماده آمده است، حداکثر مدت موقت برای کارهایی که طبیعت آنها جنبه غیرمستمر دارد، از سوی وزارت کار و امور اجتماعی تهیه شود. درحال‌حاضر وزارت کار حداکثر مدت را سقف سه سال پیشنهاد داده است؛ اما هیچ توضیحی درباره اینکه چه مشاغلی جنبه غیرمستمر دارند، ارائه نکرده است؛ بنابراین این خطر می‌رود که کارفرما با شاغلان زیر سه سال قطع همکاری کند که مشمول این تبصره نشود؛ بنابراین برای پوشش این خطا باید ملاک و زمان هر دو در آیین‌نامه لحاظ شوند. دولت باید یا یک ملاکی را برای مشاغل غیرمستمر صراحتا تعیین کند یا فهرستی از مشاغل غیرمستمر تهیه کند که امکان دورزدن قانون را از کارفرمایان بگیرد و جنبه حمایتی قانون کار رعایت شود.

مشاهده ادامه مطلب

دانلود کتاب تاریخ اجتماعی – سیاسی تآتر در ایران ۱

Hiweb
بوکیار - دانلود کتاب های انگلیسی دانشگاهی و علمی



تاریخ اجتماعی - سیاسی تآتر در ایران ۱ - تعزیه

نمایش در اندازه اصلی

مجید فلاح‌زاده با تئاتر ایران و جهان آشنایی عمیقی داشت. او که در سال ۱۳۲۵ متولد شده بود هنرآموخته رشته ادبیات دراماتیک بود. فلاح‌زاده تحصیلات تکمیلی تئاتر را در انگلستان به پایان رسانده و نمایشنامه‌نویس، دراماتورژ، استاد و کارگردان تئاتر بود. فلاح‌زاده بعد از انقلاب، در زمان جمهوری دموکراتیک افغانستان به این کشور رفت و سپس به همراه همسر هنرمندش، بهرخ بابایی به آلمان مهاجرت کرد. «تاریخ اجتماعی و سیاسی تئاتر در ایران» از آثاری‌‌ست که از مجید فلا‌ح‌زاده به یادگار مانده است. تاریخ اجتماعی-سیاسی تآتر در ایران، مجموعه‌ی ۳ مجلدی است که به بررسی تاریخ تآتر ایران اختصاص .دارد. کتاب «نخست» آن به نمایش آیینی «تعزیه» پرداخته است.

حق تکثیر: انتشارات پژواک کیوان – ۱۳۸۳ – تهران

● برای آگاهی یافتن از چگونگی مطالعه این کتاب، ویکی دلسوخته را ببینید.

» دلسوختههای مرتبط:
ذن و هنر نگارش فیلمنامه
انقلاب در سینما: دوران قهرمانی سینمای شوروی
تاریخچه کامل دوبله به فارسی در ایران (جلد دوم)

نسخه ها

حجم: ۵ مگابایت

دریافت ها: ۲۳۵۷

تعداد صفحات: ۳۵۱




درج دیدگاه مختص اعضا است! برای ورود به حساب خود اینجا و برای عضویت اینجا کلیک کنید.



مشاهده ادامه مطلب